Ιστορία χορού που δίνει έμφαση στην ανασφάλεια και την προσπάθεια για να ξεπεραστεί αυτή
Είχα κάνει μικρή χορό κάποια χρόνια. Μετά όμως σταμάτησα. Μια μέρα βρήκα κάτι διαφημιστικά φυλλάδια έξω από το σπίτι μου και σκέφτηκα να περάσω να δω.
Όταν μπήκα στην πρώτη χορογραφία έβλεπα ξαφνικά να στρίβουν όλοι μαζί και χανόμουν. Δεν καταλάβαινα ποτέ προς τα πού έστριβαν. Έτσι έβγαινα έξω κι άναβα ένα τσιγάρο.
Στις αρχές όλο έβρισκα δικαιολογίες να την κάνω κοπάνα. Όμως, μια μέρα αποφάσισα να αποδεχτώ αυτό που είμαι και να προσπαθήσω για το καλύτερο του εαυτού μου. Από εκεί νομίζω ξεκινάνε όλα.
Τώρα σπουδάζω χορό, το βλέπω σαν κομμάτι της ζωής μου και χαίρομαι όταν βλέπω ανθρώπους που δεν ασχολήθηκαν παλιότερα, να αγαπούν το χορό και να εκφράζονται μέσα απ' αυτόν.
Κάποτε έβλεπα πως ο χορός είναι η ομορφιά του σώματος, μα τώρα πια κατάλαβα πως είναι η έκφραση της ψυχής.